دختر خانوم

من می خوام بنویسم اما چی و چطوری؟

هر چند روز یکبار این صفحه رو باز می کنم و نگاهش می کنم. می دونم که حرف های زیادی دارم برای گفتن واحساساتی که باید به اشتراک بزارم این ها همگی یه جایی توی پس زمینه ی ذهنم هستن اما من چطور می تونم اون ها رو بگم و بنویسم؟

انگار توانایی نوشتن رو از دست دادم و درست مثل بچه هایی که دارن راه رفتن یاد می گیرند و باید دستشون رو گرفت حس می کنم که باید کسی کمکم بکنه اما چون کسی نبود و نیست تصمیم گرفتم خودم این کار رو انجام بدم.

اومدم اینجا و دقایق زیادی به دستام نگاه کردم و به اون ها و البته به فکرم کمک کردم اما انگار نتیجه نداد بعد شروع کردم و خودم رو دعوا کردم که زود باش و یالا بنویس... یه چیزه عالی بنویس... اما دیدم فایده نداره من که نویسنده نیستم! پس نباید از خودم انتظار بی خود داشته باشم کافی خودم باشم و بنویسم.

شروع کردم و نوشتم.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388ساعت 8:1 PM توسط یه دختر ایرونی |

دلم برای کسی تنگ است

....

ادامه مطلب

+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم آبان 1388ساعت 4:30 PM توسط یه دختر ایرونی |

حال من دست خودم نیست.

دنیای پیش دانشگاهی جدا از تموم مدت تحصیلاته، تموم دبیرها پیش هارو دوست دارن.البته ما سوم ریاضی هم بودیم محبوب بودیما! :D

هر وقت می خوای می یای، هر وقت بخوای می ری. فقط 4 روز مدرسه ای...

درس ها شروع شده و من هنوز به اون برنامه ی منسجمی که می خواستم نرسیدم. هر چی بیش تر می دوم کمتر می رسم... و اگه نرسم؟! که باید برسم...

بچه ها... هر چی خودت ر از بچه ها دورتر نگه داری به نفعته. نظر شخصیه منه. نه انی که کلا کنج عزلت برگزینی ها!

حال من دست خودم نیست. تابع اتفاق هایی که می افته شده. و این خیلی بده! که دیگروون می تونن ناراحتت کنن. یا خوش حالت کنن. و مثل عروسک خیمه شب بازی ناراحت بشی، یا خوش حال...

این روزها خیلی ها حال منو نمی پرسن. از حال خیلی ها باخبر نیستم.

پ.ن۱:فردا آزمون دارم واااااااااااااای